جزاير هميشه ايراني
جزاير هميشه ايراني
نويسنده: محّمدصادق قديمي
مقدمه:
استعمار انگليس در زمان استيلاي خود بر منطقه خليج فارس، به دليل آنکه خواستار حفظ و استمرار سيطرۀ خود بر اين منطقه بود، تقسيمات ارضي و مرزي منطقه را به گونه اي هدايت کرد که کشور هاي منطقه هيچگاه روي آرامش و ثبات همجواري را نبينند. بر اين اساس کشورهاي منطقه را از طريق تسليم سرزمين ها و ترسيم مرزها به صورتي در آورد که هر کشوري با همسايۀ خود تا چندين اختلاف ارضي و مرزي داشته باشند و اين وضعيت همچنان ادامه دارد. وضعيت اين اختلافات ارضي و مرزي در منطقه خليج فارس ، به گونه اي است که از ابتدا تا زمان حاضر، منشاء دهها برخورد نظامي ، جنگ بزرگ و کوچک ومهمتر از همه، تيرگي دايمي روابط کشورهاي منطقه به صورت مستمر بوده است. برخي از اين مناطق مورد اختلاف کشورهاي حاشيه خليج فارس عبارتند از : جزاير وربه ، بوميان ، حالول ، اروند رود، خوزستان ، کويت، ابوموسي، تنب کوچک و بزرگ، حوار، فارو، ام المرادم ، واحه ، بوريمي ، منطقه ذهاراب و ...
جنبش غیرمتعهدها در سال 1340 (1961) یعنی در اوج رقابت های جنگ سرد و زمانی که دو کشور آمریکا و شوروی سابق به سمت جنگ هسته ای پیش می رفتند، به طور رسمی وارد عرصه سیاسی نظام بین الملل شد. البته این جنبش در سال 1955 و در کنفرانس باندونگ اندونزی از سوی دولتمردانی همچون جواهر لعل نهرو هند، جمال عبدالناصر مصر و سوکارنو اندونزی نضج گرفت اما سال رسمی ورود این جنبش به عرصه بازی های جهانی سال 1961 بود.