ديپلماسي پارلماني؛ حلقه مفقوده سیاست خارجی ایران
حلقه مفقوده سیاست خارجی ایران

دیپلماسی، هنر و فن مذاکره برای پیشبرد اهداف و تأمین منافع است.
از گذشته تاکنون، همواره دولتها نمایندگانی را بهعنوان دیپلمات به سایر کشورها اعزام کردهاند تا با چانهزنی و مذاکره، اهداف عالیه خود را پیش ببرند و منافع ملی کشورشان را تأمین کنند. اگرچه دیپلماسی از ابزارهای مختلفی سود میجوید، با این حال باید توجه داشت که از یک سو هیچ دیپلماسی هوشمندانه و مسالمتآمیزی صرفا مبتنیبر تهدید زور نیست و از سوی دیگر، به دیپلماسیای که همه چیز را فدای ترغیب و مصالحه میکند نیز نمیتوان لقب هوشمندانه و صلحجویانه داد. هنر دیپلماسی در آن است که در هر لحظه بر امکانات موجودی که وجود دارند (ترغیب مصالحه و تهدید به اعمال قوه قهریه) بهنحوی صحیح تأکید کند.





جنبش غیرمتعهدها در سال 1340 (1961) یعنی در اوج رقابت های جنگ سرد و زمانی که دو کشور آمریکا و شوروی سابق به سمت جنگ هسته ای پیش می رفتند، به طور رسمی وارد عرصه سیاسی نظام بین الملل شد. البته این جنبش در سال 1955 و در کنفرانس باندونگ اندونزی از سوی دولتمردانی همچون جواهر لعل نهرو هند، جمال عبدالناصر مصر و سوکارنو اندونزی نضج گرفت اما سال رسمی ورود این جنبش به عرصه بازی های جهانی سال 1961 بود.